« قصة زلف تو را صبح سحر خواهم گفت »

قصة زلف تو را صبح سحر خواهم گفت

                     ز کمانخانة تو من دو خبر خواهم گفت

بر قدمهاي تو اي ماه جهان بار دگر

                     شعر ديگر چو عسل را که زبَر خواهم گفت

من نقابت فکنم با ولع و حرص وطمع

                     رازهايي ز همان قامت و سر خواهم گفت

به همه از تو و آن سلطنت پر قَدَرَت

                     خلقت جن و ملک، مور و بشر خواهم گفت

گر گذار تو دمي از خم آن کوچه رود

                     مستي حال تو را حين گذر خواهم گفت

حکمت محض تو را بر همه آوازه دهم

                     از بهشت ابدي هم ز سقر خواهم گفت

صد سخن از خود و آن غمزده افشا فکنم

                     رنج خود را به رهش حين سفر خواهم گفت

ز همان گردن و دستان و دوپاهاي بلور

                     ز همان جام لب غرق شکر خواهم گفت

مطمئن باش که افشا بکنم راز تو را

                     و صف زيباي تو را من به قمر خواهم گفت

ز همان سلسلة موي سيه رنگ بلند

                     ز شراب تو و آن جمع بلند خواهم گفت

راضيا طاقت ما را نبود بيش مگوي

                     ز سر و گردن و آن ناز کمر خواهم گفت

با سلام به همه شما خوبان چند قطعه دو بيتي پيشکش حضورتان.

  دلربايي بود با موي بلند

دلـــربــايـي بــــود بـــا مـــوي بـلنـد

بـا لبـي ميـگون دو ابروي کمند

شهد و شيرين بود رويش همچو ماه

عــاشقـان را بود او مشکل پسند

پـادشـاهي مي کند بــر خـلــق خــود

اقــتــدارش مـحکـم از کوه سهند

يـک گـــدايـــي بـــود انــدر کــويِ او

ژنــده پــوشي بـود با قلبي نژند

  اي گوارا بر تنم شد نيش تو

اي گــوارا بــر تـنــم شــد نـيـش تو 

                  جـمـله بـــر خـــاک عـبـــادت پـيـش تو

 خـلـق عـالـم گـر تـو را عـابـد شوند 

                     کس نديده است هم کم و هم بيش تو

 جـمــله نـوش آيــد ز پـيکان غــمت

  زهر نـايـــد بـــر کسـي از خــويـش تو

 بـنــدگـان را در صــف خـدمـت ببين

                 ايـــــن مــنـــــم دلــــداده و درويـش تو

 هر که خواهي او به گمراهي رود

                  هـر کـه خواهي مي شود در کيش تو

 هــم جـهنـــم بوده هم شرمندگي

                 هــم بــهـشت و حــور بـاشـد عـيش تو

 راضــي دلــداده و دل خـسـتـه را

                 بـــوده شــرمـنــده هــمـيشه پـيش تو

 بزن بر سينه ي چاکم تو خال يا محمد(ص) را

 بزن بر سينه ي چاکم تو خال يا محمد(ص) را

                                                       نصيبم موقع مردن مجال يا محمد(ص) را

   مرا مشتاق ايشان کن که تا فردا بياسايم

                                                    به همراهم قيامت کن مدال يا محمد(ص ) را

 شفاعت کن به اولاد علي و دختر احمد     

                            نصيبم کن تو از رحمت وصال يا محمد(ص ) را

 بده بر بنده عاصي مجال ذکر نامت را

                                            عنايت کن تو ذکرت را و حال يا محمد(ص) را

 ببخشايم تو خود بالي که در جنت بدو باشم

                                                تفضل کن به اين بنده تو بال يا محمد(ص) را

 بگيري دست و دامان نبي امجد و اکبر

                                                     نبيني راضيا هرگز زوال يا محمد(ص) را

 بپوشي جامه پاکي نعال و نيک دستاري

                                                به تزئين افکني آن را عقال يا محمد(ص) را

عقال همان پارچه يا نوار رنگي است که برخي اعراب جهت تزئين به روي سر خود مي گذارند.